^wróć na początek

logo   orzelek

dane kontaktowe:
telefon: 666-977-944
e-mail:office@diablodesign.eu

 WIZYTA POLAKÓW Z WILNA

 

W ramach realizacji programu edukacji europejskiej szkoła nasza nawiązała kontakt z polską Szkołą Średnią im. J. I. Kraszewskiego w Wilnie.
W szkole tej uczy się 961 uczniów w klasach od I do XII. Nauczanie wszystkich przedmiotów odbywa się w języku polskim. Ponadto uczniowie uczą się 4 godziny tygodniowo języka państwowego – litewskiego oraz języka angielskiego, rosyjskiego i niemieckiego.
Nawiązany kontakt daje możliwość wymiany młodzieży i współpracy szczególnie w dziedzinie kultury i sportu. W szkole  działa zespół pieśni i tańca ludowego „Pierwiosnki”, teatrzyk lalkowy, kółko dramatyczne, zespół tańca estradowego. W dziedzinie sportu najlepsze rezultaty uczniowie osiągają w takich dyscyplinach jak: koszykówka, piłka nożna, lekka atletyka. Przykładowo w roku szkolnym 2001/2002 drużyna lekkoatletyczna szkoły zajęła I miejsce w Wilnie.
Dyrektor wileńskiej szkoły Helena Juchniewicz przyjęła zaproszenie dyrekcji Zespołu Szkół Sportowych nr 1 w Chorzowie i przyjechała z grupą młodzieży w dniu 22 stycznia 2002r. Uczniowie zaprosili gości do swoich rodzin, nawiązaniu dobrych kontaktów sprzyjał język ojczysty.
Młodzież miała możliwość lepszego poznania historii i dnia dzisiejszego stosunków polsko-litewskich. Mieszkańcy Chorzowa mieli okazję zobaczyć jasełka wileńskie przygotowane na podstawie scenariuszy z 1932 roku w wykonaniu zespołu „Pierwiosnki".
Zachwycona gościnnością dyrektor szkoły z Wilna zaprosiła naszych uczniów do Wilna.

 

NAD WILJĄ I WILEJKĄ

 

wilnonocm                           

„Książe Giedymin na Ponarskiej Górze
przy ognisku myśliwskim
na niedźwiedziej skórze
leżał słuchając pieśni mądrego Lizdejki,
A Wiliji widokiem i szumem Wilejki,
ukołysany, marzył o wilku żelaznym;
I zbudzony, za bogów rozkazem wyraźnym
zbudował miasto Wilno”
 

Katedra Św. Kazimierza w Wilnie

  (Adam Mickiewicz, „Pan Tadeusz”) 

 

Wilno było nierozerwalnie przez wieki związane z państwowością polską. Stąd wywodziło się wielu wybitnych Polaków, którzy wywarli wpływ na oba narody. Piękne, żywe lekcje historii i literatury mieli okazję przeżyć uczniowie Gimnazjum Sportowego nr 11 w Chorzowie w trakcie swojego pobytu właśnie na Litwie. Delegacja młodzieży naszej szkoły udała się za wschodnią granicę 29 września 2003 roku na zaproszenie dyrekcji i uczniów Wileńskiej Szkoły Średniej im. Józefa Ignacego Kraszewskiego. 
Uczestnicy pięciodniowego pobytu zwiedzali obiekty sakralne Wilna takie jak barokowy kościół św. Piotra i Pawła, katedra św. Stanisława.
Niezapomnianych wzruszeń dostarczyła wizyta na cmentarzu na Rossie, jednej z najstarszych nekropolii w Europie. Spoczywa tu matka Józefa Piłsudskiego i jego serce, na pomniku nagrobnym widnieje napis „Matka i serce syna” oraz fragmenty poezji Słowackiego

 


"Ty wiesz, że dumni nieszczęściem nie mogą                                                    
Za innych śladem iść tą samą drogą.
Kto mogąc wybrać, wybrał zamiast domu
Gniazdo na skałach orła: niechaj umie
Spać, gdy źrenice czerwone od gromu
I słychać jęk szatanów w sosen szumie.
Tak żyłem.”

 

rossam 

ostrobramska         

 Inwokacja w mickiewiczowskim „Panu Tadeuszu” do „Panny świętej, co w Ostrej świeci Bramie” spopularyzowała kult Matki Boskiej Ostrobramskiej poza Wilnem jak i też poza Litwą. Stała się Ona Pocieszycielką strapionych i nadzieją na odzyskanie niepodległości podczas zaborów i powstań narodowych.
Według najnowszych badań, obraz Matki Boskiej Ostrobramskiej został prawdopodobnie namalowany w Wilnie ok. roku 1620 przez nieznanego malarza. Głowę Madonny wieńczą dwie pozłacane korony zdobione szlachetnymi kamieniami. Jedna symbolizuje królową niebios, druga królową Rzeczpospolitej Obojga Narodów.
Wizerunek Madonny Ostrobramskiej jest czczony również przez chrześcijan prawosławnych. Kult obrazu rozpoczął się po najeździe moskiewskim na Wilno w 1655r.
 


 

Obok gotyckiego koscioła św. Anny znajduje się pomnik Adama Mickiewicza, wzniesiony w 1984 r. przez litewskiego rzeźbiarza Giedyminasa Jakubonisa.
Pomnik przedstawia młodego, zadumanego Mickiewicza, wspartego na przepołowionej kolumnie, symbolu rozdarcia poety żyjącego na emigracji.

                                                                            

                            micpomnikm 


     
Jedną z najbardziej popularnych miejscowości Litwy są Troki. Związane z Giedyminem, Kiejstutem i Witoldem, za rządów którego na wyspie znajdującej się na jeziorze Galwe, wybudowano obronny zamek 
Nasi uczniowie podziwiali te piękne miejsca, doznawali wielu wzruszeń.
Dzięki przewodniczce, nauczycielce języka polskiego wileńskiej szkoły, mogli obcować z poezją wielkiego wieszcza, Adama. Nawiązywały się także bliskie kontakty między naszymi gimnazjalistami a młodzieżą szkoły w Wilnie.

  GOŚCIE Z WILNA


To już trzy lata odkąd nasza szkoła nawiązała kontakt z polską Szkołą Średnią im. J. I. Kraszewskiego w Wilnie. Współpraca naszych szkół pozwala na poznawanie historii obu państw, wzajemnych stosunków politycznych i kulturalnych, daje możliwość wymiany oraz współpracy szczególnie w dziedzinie kultury i sportu.
Po raz kolejny dyrektor wileńskiej szkoły Helena Juchniewicz wraz z uczniami i nauczycielami przyjęła zaproszenie i w dniach 19 - 23 października 2004 przyjechała do Chorzowa.
Pobyt młodzieży z Wilna wzbogacił ofertę edukacujną naszej szkoły. Przede wszystkim poprzez udział w zajęciach z edukacji regionalnej "Poznajemy naszą małą ojczyznę Chorzów" oraz w programach muzyczno-poetycko-teatralnych. Uczniowie obydwu szkół z wielkim zapałem wzięli udział w zawodach sportowych oraz zajęciach sportowo-rekreacyjnych na pływalni szkolnej.
Uczniowie z Wilna zwiedzali zabytkowe miejsca Chorzowa, Katowic: Katedrę p.w. Chrystusa Króla, cmentarz zasłuzonych przy ul. Francuskiej oraz muzeum i Bibliotekę Śląską. Atrakcją pobytu był wyjazd do Tarnowskich Gór i zwiedzenie zabytkowej kopalni. Młodzież wzięła udział w spektaklu w Teatrze Rozrywki.
Wymiana między szkołami daje szanse uczestniczenia w międzynarodowych programach edukacyjnych, sprawia, że znikają bariery w realizacji edukacji regionalnej i europejskiej. 

wilno3m  wilno2m
wilno1m wilno4m

 


 "POZNAĆ  WILNO, TO ZNACZY - POKOCHAĆ JE NA ZAWSZE” -
prof. Juliusz Kłos
25 września – 29 września 2005r



Wilno było nierozerwalnie przez wieki związane z państwowością polską. Stąd wywodziło się wielu wybitnych Polaków, którzy wywarli wpływ na oba narody. Piękne, żywe lekcje historii i literatury mieli okazję przeżyć uczniowie Gimnazjum Sportowego nr 11 w Chorzowie w trakcie swojego pobytu na Litwie. Młodzież szkoły wraz z opiekunami udała się za wschodnią granicę 25 września 2005 roku na zaproszenie dyrekcji i uczniów Wileńskiej Szkoły Średniej im. Józefa Ignacego Kraszewskiego. 
Kontakty i wymiana młodzieży z Litwą trwają od stycznia 2002 roku. W tym roku już po raz drugi przyjęliśmy zaproszenie naszych przyjaciół z Wilna. Przed wyjazdem uczniowie zapoznali się z historią Litwy oraz dziejami jej największych miast.
Znamienny jest fakt, że mijały lata, zmieniały się rządy i ustroje, a Wilno pozostało. Palone, grabione, zdobywane i wyzwalane odradzało się zawsze jak feniks z popiołów. Dla nas to symbol polskości (Ostra Brama, Mickiewicz, Rossa), ale przecież Wilno nie byłoby tym czym jest, gdyby nie wkład także kultury litewskiej i rosyjskiej.
Wszystko to mieliśmy okazję zobaczyć, ocenić i docenić osobiście. Szczegóły naszego pobytu zawiera poniższa relacja.
Z wielkim przejęciem wyruszyliśmy w dwunastogodzinną podróż. Granicę przekroczyliśmy w tempie europejskim i... pierwsze zaskoczenie - przesuwanie zegarków o godzinę do przodu. Potem jeszcze dwie godziny po bezdrożach Litwy aż do stolicy.
Pierwszy dzień, a właściwie przedpołudnie naszego pobytu na Litwie przeznaczyliśmy na zwiedzanie Trok dawnej stolicy Litwy. Miasto urzekło nas swoim niezwykle malowniczym położeniem pośród jezior. Zwiedziliśmy zamek, który stanowił jedną z najpotężniejszych twierdz. Troki okazały się być egzotyką wypełnioną tchnieniem historii polskiej i litewskiej, kultury Karaimów, wpływów judaizmu i islamu.
Popołudnie przeznaczyliśmy na zwiedzanie Wilna. Najpierw udaliśmy się po błogosławieństwo do Matki Boskiej Ostrobramskiej. W niewielkiej kaplicy ostrobramskiej dźwięczały nam w uszach słowa poety: “ Panno Święta, co Jasnej bronisz Częstochowy I w Ostrej świecisz bramie!...”. Mieliśmy poczucie, że spełnia się coś ważnego, coś, co zapamiętamy na zawsze.
Z niezwykłym uczuciem, które towarzyszyło nam po wyjściu z Ostrej Bramy zwiedzaliśmy cerkiew św. Ducha, gdzie mogliśmy podziwiać przepiękny złoty ikonostas. Dla wielu z nas było to pierwsze zetknięcie z prawosłąwiem. A potem krok po kroku przez przepięknie barokowe Wrota Bazyliańskie do cerkwi św. Trójcy i na dziedziniec Zakonu Bazylianów, gdzie więziono Mickiewicza w procesie Filomatów, oraz gdzie umieścił on fragment III części „Dziadów”. Przypominając sobie fragmenty tego dzieła wędrowaliśmy powoli obok ratusza, starą dzielnicą żydowską, wzdłuż ulicy Wielkiej – przy której pyszniły się cerkwie Piatnicka i Nikolska aż do kościoła św. Anny. Tu przez moment zachłysnęliśmy się finezyjnym pięknem tej gotyckiej budowli. Potem przechodząc obok pałacu Barbary Radziwiłłówny i siedziby Prezydenta Litwy zwiedziliśmy kolejno kościół św. Ducha i zabudowania Uniwersytetu Wileńskiego. Zwiedzanie Starego Wilna zakończyliśmy pod pomnikiem Adama Mickiewicza.

nowawilejka rossa2 rossa1 
Nowa Wilejka                                                                   Cmentarz na Rossie
   


Drugi dzień rozpoczęliśmy od zwiedzania kościoła św. Piotra i Pawła (jednego z najpiękniejszych przykładów barokowej architektury w Wilnie). Kościół ten znajduje się w polskiej dzielnicy Antokol. Z Antokolu krok jedynie dzielił nas od Góry Trzech Krzyży, skąd przemówił do nas niezrównany koloryt miasta – czerwień dachów, zieleń otaczających Wilno pagórków i niebieska wstęga rzeki. Z Góry Trzykrzyskiej rozciągał się widok na Stare Miasto.
Zwiedziliśmy cmentarza na Rossie, gdzie na grobie mieszczącym serce Marszałka Józefa Piłsudskiego zapaliliśmy znicze.
Panoramą Wilna zachłysnęliśmy się po raz kolejny z wieży telewizyjnej najwyższego obiektu na Litwie i centrum przekazu medialnego. Ze znajdującej się na wysokości 50-tego piętra platformy widokowej rozciąga się panorama całego miasta. To ogromne miasto skupione wokół świątyń wszystkich wyznań, pozostanie w naszej pamięci.
Popołudnie spędziliśmy w głębokiej zadumie, na uroczystym Apelu Poległych w Ponarach. Tu odbyła się prawdziwa lekcja historii i patriotyzmu. Złożyliśmy kwiaty i zapaliliśmy znicze pod krzyżem i tablicami upamiętniającymi nazwiska Polaków, którzy tutaj zginęli. Ponary to mała miejscowość oddalona od śródmieścia Wilna o około 10 kilometrów. Okolica malownicza, lasy pełne grzybów, poziomek, rozśpiewane ptakami. Tu zbierali się kiedyś filomaci, a w okresie międzywojennym młodzież szkolna i akademicka. W 1940 roku władze radzieckie postanowiły zbudować tu bazę paliwową dla projektowanego w pobliżu lotniska. Do wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej wybudowano szereg ogromnych dołów-zbiorników. Doły były ogromne, o średnicy ponad 30 metrów, głębokości ponad 4 metry. Zwycięskie wojska hitlerowskie, po zajęciu Wilna, postanowiły wykorzystać je do akcji eksterminacyjnych. Tak Ponary stały się największym miejscem kaźni obywateli polskich na kresach wschodnich II Rzeczypospolitej. W Ponarach zamordowano ponad 100 tysięcy ludzi: Żydów, mieszkańców Wilna i Wile ńszczyzny i tych, którzy uciekli na wschód w 1939 roku. Ginęli tu Cyganie, prawosławni i Starowiercy, żony oficerów radzieckich, ginęli Białorusini.  

 ponary2  ponary1
 Pomnik Ofiar Narodu Żydowskaiego w Ponarach              Pomnik Ofiar Polskich w Ponarach
 


Ponary to miejsce mordu Polaków, przeciwników hitleryzmu. Wśród Polaków rozstrzelanych w Ponarach było wielu uczniów wileńskich gimnazjów, członków Związku Młodych Polaków, przedstawicieli inteligencji, księży, profesorów Uniwersytetu Stefana Batorego, żołnierzy Armii Krajowej. Dokładna liczba zamordowanych nie była i nie będzie nigdy znana. Ta lekcja historii wstrząsnęła nami, opuściliśmy to miejsce w milczeniu.
 


W kolejnym dniu pobytu gospodarze zorganizowali nam wycieczkę do Kowna. Niewiele wiedzieliśmy o tym mieście i wyobrażaliśmy je sobie zupełnie inaczej. W Wilnie, na ulicach słyszeliśmy język polski, czuliśmy obecność naszej historii. Kowno zaskoczyło nas swą wielkomiejskością. Na każdym kroku czuliśmy dumę Litwinów z ich historii i państwowości. Spacerowaliśmy ulicą Wileńską i aleją Wolności łączącą Starówkę z Nowym Miastem. Podobał nam się europejski charakter byłej tymczasowej stolicy. Z tym większą pilnością szukaliśmy śladów polskości – wszyscy chętnie zatrzymali się przy tablicy upamiętniającej pobyt Mickiewicza w Kownie.
 

 kownomic                              

 

 

 


Dzień zakończył się wizytą w szkole im J. Kraszewskiego, gdzie uczestniczyliśmy w festynie podczas którego zaprezentowaliśmy swój program muzyczno-poetycki. Festyn zakończył się pieczeniem kiełbasy na ognisku i dyskoteką dla uczniów obu szkół. 
Mamy nadzieję, że współpraca z Wileńską Polską Szkołą im. J. Kraszewskiego będzie kontynuowana, co pozwoli nam poznać jeszcze dokładniej Litwę oraz zacieśnić kontakty z Polakami tam mieszkającymi.

COPYRIGT Szkoła Podstawowa nr 5 w Chorzowie FREE JOOMLA TEMPLATES